PIERWSZE CZYTANIE
Jr 23, 1-6

Bóg sam ustanowi pasterzy

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

Pan mówi:
«Biada pasterzom, którzy prowadzą do zguby i rozpraszają owce z mojego pastwiska.

Dlatego tak mówi Pan, Bóg Izraela, o pasterzach, którzy mają paść mój naród: Wy rozproszyliście moje owce, rozpędziliście i nie zajęliście się nimi. Oto Ja się zajmę nieprawością waszych uczynków.

Ja sam zbiorę Resztę mych owiec ze wszystkich krajów, do których je  wypędziłem. Sprowadzę je na ich pastwisko, aby były płodne i liczne. Ustanowię zaś nad nimi pasterzy, by je paśli; i nie będą się już więcej lękać ani trwożyć, ani nie trzeba będzie szukać którejkolwiek.

Oto nadchodzą dni, kiedy wzbudzę Dawidowi Odrośl sprawiedliwą. Będzie panował jako król, postępując roztropnie, i będzie wykonywał prawo i  sprawiedliwość na ziemi. W jego dniach Juda dostąpi zbawienia, a Izrael będzie mieszkał bezpiecznie. To zaś będzie imię, którym go będą nazywać: „Pan naszą sprawiedliwością”».

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY
Ps 23 (22), 1b-3a. 3b-4. 5. 6 (R.: por. 1b)

Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego.

Pan jest moim pasterzem, †
niczego mi nie braknie, *
pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
orzeźwia moją duszę.

Refren.

Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
przez wzgląd na swoją chwałę.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę, †
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. *
Kij Twój i laska pasterska są moją pociechą.

Refren.

Stół dla mnie zastawiasz *
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
kielich mój pełny po brzegi.

Refren.

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
przez wszystkie dni życia
i zamieszkam w domu Pana *
po najdłuższe czasy.

Refren.


DRUGIE CZYTANIE
Ef 2, 13-18

Chrystus jednoczy ludzkość

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:
W Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w  zarządzeniach, aby z dwóch rodzajów ludzi stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i w ten sposób jednych, jak i  drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości.

A przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzy jesteście daleko, i  pokój tym, którzy są blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca.

Oto słowo Boże.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. J 10, 27

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Moje owce słuchają mego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA
Mk 6, 30-34

Jezus dobry pasterz

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co  zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: «Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco». Tak wielu bowiem przychodziło i  odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu.

Odpłynęli więc łodzią na pustkowie, osobno. Lecz widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich wyprzedzili.

Gdy Jezus wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce niemające pasterza. I zaczął ich nauczać o wielu sprawach.

Oto słowo Pańskie.



Medytacja nad Słowem

Kiedyś w radiu usłyszałem cztery zasady dobrego wypoczynku: zmienić miejsce przebywania, zmienić osoby, z którymi się przebywa, zmienić rytm dnia, przestać być tym, kim się jest na co dzień, np. w miejscu pracy.

Ciekawe, czy Jezus znał te zasady, kiedy swoim uczniom, powracającym z pierwszej w ich życiu misji apostolskiej, zaleca zmienić otoczenie, zmienić osoby, wśród których dotychczas przebywali nauczając, z pewnością też zmienić dotychczasowy rytm dnia i odpocząć od spełnianej przez nich jeszcze niedawno funkcji misjonarzy.

Lecz, jak widzimy, te zasady zachowania zdrowia psycho-fizycznego Jezus odkłada na bok, a może lepiej powiedzieć: nie stosuje ich do siebie, gdy widzi tłum ludzi, którzy są niczym owce zabłąkane na górach bez pasterza, spragnione Jego słowa i światła oświetlającego drogę ku życiu.

On – można rzec – nie znał odpoczynku, gdy w grę wchodziło dobro człowieka; gorliwość o dom Boży, czyli o każdego z nas, wyniszczała go.

Na ile mnie wyniszcza gorliwość i miłość do mojej rodziny, moich dzieci, mego współmałżonka, Kościoła?


ks. Wojciech Michniewicz
Blog autora: anaideia2.blogspot.com


Zamyślenia

Głoszenie światu Chrystusa realizuje się na różnych płaszczyznach i uczestniczą w nim wierni wszystkich stanów. Realizacja tego zadania pochłania wiele energii. Ktoś, kto z całego serca kocha Jezusa, ofiaruje całego siebie w służbie dla Niego.
Ewangelia dzisiejszej niedzieli opisuje powrót Apostołów po wypełnieniu zadania zleconego im przez Jezusa. Wszyscy są świadomi, że przez nich On działa, jednak bycie głosicielem Ewangelii z ludzkiego punktu widzenia generuje zmęczenie.
Jezus dostrzega zmęczenie Apostołów i poleca im odpocząć. Nie należy tego rozumieć w sensie tylko regeneracji sił fizycznych. Ich przebywanie w odosobnieniu, w ciszy wskazuje również na wymiar duchowy. Świadczy o tym chociażby fakt, że razem z Jezusem wsiadają do łodzi i oddalają się. Kto aktywnie pracuje w służbie Królestwa Bożego nie może też zapominać o własnej modlitwie, spotkaniu z Bogiem.
Tłum jednak dostrzega, w którą stronę odpływają Jezus i Apostołowie i podąża za nimi. Zbawiciel widząc całą sytuację lituje się nad ludźmi, którzy mają wielkie życzenie, aby Go słuchać. Wychodząc naprzeciw potrzebie ludu ukazuje się jako pasterz doskonały. Pokazuje, że na Nim spełniają się zapowiedzi mesjańskie.
Zachowanie Jezusa jest też uzdrowieniem rany spowodowanej zachowaniem złych pasterzy, których piętnował prorok Jeremiasz: „Wy rozproszyliście moją trzodę, rozpędziliście i nie zatroszczyliście się o nią; oto Ja się zatroszczę o nieprawość waszych uczynków”.
Jezus – Dobry Pasterz jest modelem i wzorem dla każdego, kto pragnie iść za Nim i głosić dobrą nowinę. On zawsze pozostaje w centrum, dlatego też wszyscy, którzy pozostają w służbie Ewangelii muszą doświadczyć rzeczywistości obdarowania przez Boga. Chrystus naucza i działa własną mocą i autorytetem, Apostołowie nauczają w mocy i autorytecie Mistrza. Dlatego potrzebują, aby na osobności z Nim przebywać.
Jest to przesłanie do każdego wierzącego, który jest posłany do świadczenia swoim życiem o przynależności do Chrystusa. Ta misja może być zrealizowana tylko, kiedy pozostanie się w szkole Jezusa – Boskiego Mistrza.

ks. Tomasz Sulik