PIERWSZE CZYTANIE

Dz 1, 1-11

Uniósł się w ich obecności w górę

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co  Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia apostołom, których sobie wybrał przez Ducha Świętego, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że  żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.

A podczas wspólnego posiłku przykazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca:

«Słyszeliście o niej ode Mnie – mówił – Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym».

Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?» Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w  Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».

Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i  obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy jeszcze wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY

Ps 47 (46), 2-3. 6-7. 8-9 (R.: por. 6)

Refren: Pan wśród radości wstępuje do nieba.
albo: Alleluja.

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, *
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan Najwyższy i straszliwy, *
jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Refren.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, *
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, *
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Refren.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, *
hymn zaśpiewajcie!
Bóg króluje nad narodami, *
Bóg zasiada na swym świętym tronie.

Refren.


DRUGIE CZYTANIE

Hbr 9, 24-28; 10, 19-23

Chrystus wszedł do samego nieba

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Chrystus wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, ani nie po to, aby się wielekroć sam miał ofiarować, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do  świątyni z krwią cudzą, gdyż w takim przypadku musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na  końcu wieków, aby zgładzić grzech przez ofiarę z samego siebie.

A jak postanowione ludziom raz umrzeć, potem zaś sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.

Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje. Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszelkiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą. Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę.

Oto słowo Boże.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Mt 28, 19a. 20b

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Idźcie i nauczajcie wszystkie narody.
Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA

Łk 24, 46-53

Jezus został uniesiony do nieba

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście świadkami tego.

Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka».

Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba.

Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jeruzalem, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.

Oto słowo Pańskie.



Medytacja nad Słowem

Po zmartwychwstaniu, a przed swoim odejściem do nieba, Jezus spotyka się ostatni raz z uczniami w wieczerniku, w Jerozolimie.

Oświeca ich umysły i serca, aby mogli lepiej i pełniej pojąć Pisma Starego Przymierza, zapowiadające mękę, śmierć i zmartwychwstanie Mesjasza. Następnie przekazuje im misję przepowiadania tej prawdy wszystkim narodom, poczynając od Jerozolimy. Mają iść i głosić pojednanie ludzi z Bogiem i przebaczenie grzechów jako najważniejszy owoc Jego zmartwychwstania oraz wzywać do nawrócenia. Towarzyszyć im będzie Duch Prawdy i Mocy Bożej, który w imieniu Jezusa poprowadzi dzieło zbawienia aż do jego wypełnienia w Królestwie niebieskim.

Ewangelia Łukaszowa kończy się wniebowstąpieniem Jezusa w Jerozolimie, na Górze Oliwnej. Również tu, w Jerozolimie, w wieczerniku, zstępuje Duch Święty, aby dalej prowadzić Kościół jako wspólnotę wiary założoną przez Jezusa (Dzieje Apostolskie). Jerozolima zamyka zatem „dzieje Jezusa” i rozpoczyna „dzieje Kościoła”.


ks. Wojciech Michniewicz
Blog autora: anaideia2.blogspot.com


Zamyślenia

Wniebowstąpienie Jezusa uświadomiło uczniom, jakie czekają na nich zadania. Od teraz to na nich będzie spoczywał obowiązek głoszenia Zmartwychwstałego Pana, bycia Jego świadkami. Samo wydarzenie dotyczy przede wszystkim Jezusa. Jego wstąpienie do nieba ukazuje wewnętrzną jedność Ojca z Synem i chwałę, jakiej Syn dostępuje od Ojca. Cała ziemska działalność Zbawiciela świadczyła o tej głębokiej więzi Jego i Ojca. Wydarzenie Wniebowstąpienia było jej manifestacją. Na wstąpienie Chrystusa do nieba należy spojrzeć przede wszystkim, jak na wydarzenie duchowe. Jezus zostaje uwielbiony jako Bóg-człowiek. Mistyczna relacja Osób Bożych rozciąga się na człowieka. Jest on zaproszony, aby uczestniczyć w chwale nieba. W ten sposób Wniebowstąpienie nie jest pożegnaniem z uczniami, lecz wprowadzeniem ich w nową rzeczywistość wieczności. Dzisiejsza uroczystość pomaga zatem dostrzec, jakie jest przeznaczenie człowieka i uświadamia mu jego prawdziwą godność. Pomimo że dotyczyło wprost Jezusa, wpisuje się w historię każdego człowieka, ponieważ jest on powołany przez Boga, aby iść za Panem w tym samym kierunku. Zbawiciel zasiada po prawicy Ojca. W „Nim Ojciec sobie upodobał” i w Nim również przyjmuje każdego człowieka, którego Syn odkupił.

Wniebowstąpienie wraz z Zesłaniem Ducha Świętego rozpoczynają „czas Kościoła”, który jest „sakramentem zbawienia” (LG). Dzisiejsze czytania pokazują, że ta świadomość w Apostołach dojrzewała stopniowo. „Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?” – zapytywali Pana Jezusa, kiedy mówił o wypełnieniu obietnicy Ojca. Zbawiciel wskazuje, że Apostołowie w mocy Ducha mają przede wszystkim być świadkami. To nie jest „ich rzecz”, aby zaspokajać ciekawość co do przyszłości, czy żeby myśleć o ziemskiej potędze. Oni mają działać w „mocy Ducha” i głosić Ewangelię światu.

Przeżywanie Uroczystości Wniebowstąpienia powinno przede wszystkim zmobilizować, aby tak jak Apostołowie uwielbiać Boga. Ewangelia mówi, że kiedy ujrzeli Jezusa wstępującego do nieba wrócili do świątyni, „gdzie przebywali wielbiąc i błogosławiąc Boga”. Naturalnym odruchem każdego wierzącego, kiedy doświadcza Bożej obecności, Bożej chwały, jest uwielbienie, radość. Taka jest też wymowa dzisiejszej uroczystości, aby każdy wierzący dostrzegł oczyma wiary Jezusa zasiadającego po prawicy Ojca i aby poczuł się wezwany do uczestnictwa w tej chwale.

ks. Tomasz Sulik