PIERWSZE CZYTANIE
Ez 33, 7-9
Obowiązek upominania
Czytanie z Księgi proroka Ezechiela
Tak mówi Pan:
«Ciebie, o synu człowieczy, wyznaczyłem na stróża domu Izraela po to,
byś słysząc z mych ust napomnienia, przestrzegał ich w moim imieniu.
Jeśli do występnego powiem: Występny musi umrzeć – a ty nic nie mówisz,
by występnego sprowadzić z jego drogi – to on umrze z powodu swej
przewiny, ale odpowiedzialnością za jego śmierć obarczę ciebie. Jeśli
jednak ostrzegłeś występnego, by odstąpił od swojej drogi i zawrócił, on
jednak nie odstępuje od swojej drogi, to on umrze z własnej winy, ty
zaś ocaliłeś swoją duszę».
Oto słowo Boże.
PSALM RESPONSORYJNY
Ps 95 (94), 1-2. 6-7c. 7d-9 (R.: por. 7d-8a)
Refren: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.
Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, *
wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia.
Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, *
z weselem śpiewajmy Mu pieśni.
Refren.
Przyjdźcie, uwielbiajmy Go, padając na twarze, *
klęknijmy przed Panem, który nas stworzył.
Albowiem On jest naszym Bogiem, *
a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.
Refren.
Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: †
«Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, *
jak na pustyni w dniu Massa,
gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, *
doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła».
Refren.
DRUGIE CZYTANIE
Rz 13, 8-10
Miłość jest wypełnieniem Prawa
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian
Bracia:
Nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością. Kto bowiem miłuje
drugiego, wypełnił Prawo. Albowiem przykazania: «Nie cudzołóż, nie
zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj» i wszystkie inne – streszczają się w
tym nakazie: «Miłuj bliźniego swego jak siebie samego!» Miłość nie
wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem
Prawa.
Oto słowo Boże.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. 2 Kor 5, 19
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
W Chrystusie Bóg pojednał świat z sobą,
nam zaś przekazał słowo jednania.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA
Mt 18, 15-20
Upomnienie braterskie
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata.
Jeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi. A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik.
Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.
Dalej, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich».
Oto słowo Pańskie.
Medytacja nad Słowem
Niniejszy fragment Ewangelii Mateuszowej znajduje się w ramach tzw. Mowy eklezjologicznej, której tematyką jest wewnętrzna dyscyplina Kościoła. Mowa jest skierowana głównie do starszych wspólnoty (gr. presbyteroi), odpowiedzialnych za jej rozwój duchowy. Wydaje się, że to pouczenie wskazuje na zaawansowaną już formę życia w Kościele.
Kiedy członek wspólnoty, drugi chrześcijanin, czyli „brat” w wierze, popełni jakiś poważny grzech (niekoniecznie przeciwko „mnie”, gdyż tego sformułowania nie ma w najstarszych kodeksach greckich), należy go w duchu braterskiej miłości upomnieć „w cztery oczy”, czyli na osobności, bez nagłaśniania sprawy, aby żałował i nawrócił się. Jeżeli to nie przyniesie rezultatu, upomnienie należy ponowić wedle ustalonych zasad dyscypliny kościelnej: najpierw w obecności jednego lub dwu świadków stosownie do norm starotestamentowych (Pwt 19,15), a następnie wobec całej wspólnoty Kościoła. Dopiero kiedy i te upomnienia zostaną zlekceważone, takiego „brata” należy traktować jako „poganina i celnika”, czyli wyłączyć go ze wspólnoty (ekskomunikować), nie utrzymując z nim żadnych kontaktów.
Ostatnie zdanie (w.18) to świadectwo rozszerzenia pełnomocnictw, które otrzymał wcześniej Piotr, na całą hierarchię kościelną. Jest to władza „zabraniania” czegoś lub „zezwalania” na coś w życiu wspólnoty.
Kościół zatem od początku swego istnienia wprowadzał pewne normy wzajemnego postępowania we wspólnocie, czy to w oparciu o słowa samego Jezusa, czy też o doświadczenia starszych. Obecnie nazywamy to Prawem Kanonicznym. Zasadniczo, winno ono być przynajmniej częściowo znane każdemu „bratu” i „siostrze”…
ks. Wojciech Michniewicz
Blog autora: anaideia2.blogspot.com
Rozważania na niedziele
Upomnienie braterskie
Osiemnasty rozdział Ewangelii według św. Mateusza zawiera pouczenia Jezusa skierowane do tworzącej się wspólnoty Jego uczniów. Dzisiejsze słowa Jezusa dotyczą troski o słabych, szczególnie zagubionych grzeszników. Mistrz podaje trójetapowy proces, którego celem jest powstrzymanie grzeszącego brata lub siostry przed upartym trwaniem w braku skruchy. Pierwszym krokiem jest braterskie upomnienie, które powinno dokonać się w atmosferze niemal intymnej, w cztery oczy. Nie chodzi tu o udzielenie reprymendy, ale raczej odsłonięcie przed bratem konsekwencji jego postępowania i wpuszczenie światła Ewangelii. W obliczu braku reakcji ze strony brata należy podjąć drugi krok, którym jest zaangażowanie jeszcze jednego lub dwóch świadków, na których obiektywnym sądzie ma oprzeć się cała sprawa. Udział tych ludzi ma pomóc uświadomić grzesznikowi, jak poważna jest jego sytuacja oraz doprowadzić go do skruchy. Jeśli i to nie przyniesie skutku to należy poinformować o problemie wspólnotę Kościoła, w celu pokazania, że sprawa brata posiada wymiar publiczny. Zaangażowanie większej ilości ludzi ze wspólnoty może wpłynąć na zmianę postawy grzesznika, a także spowodować modlitwę wstawienniczą za niego. Ostatecznie konsekwencją odrzucenia przez brata upomnienia wspólnoty będzie postawienie go na równi z „poganinem” i „celnikiem” czyli usunięcie go ze wspólnoty. To surowe działanie ma cel duszpasterski – ma obudzić grzesznika przez pokazanie mu, że jego czyny postawiły go poza wspólnotą wiernych. Jezus zaprasza nas, abyśmy przez upomnienie, czyli braterską rozmowę, w cztery oczy i w zaufaniu, walczyli o dobro i świętość naszego bliźniego.
ks. Zbigniew Snarski
