PIERWSZE CZYTANIE

Jr 31, 31-34

Moje prawo wypiszę na ich sercach

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

Pan mówi: «Oto nadchodzą dni, kiedy zawrę z domem Izraela i z domem Judy nowe przymierze. Nie takie jak przymierze, które zawarłem z ich przodkami, kiedy ująłem ich za rękę, by wyprowadzić z  ziemi egipskiej. To moje przymierze złamali, mimo że byłem ich władcą, mówi Pan.

Lecz takie będzie przymierze, jakie zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan: Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercach. Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi  ludem.

I nie będą się musieli wzajemnie pouczać, mówiąc jeden do drugiego: Poznajcie Pana! Wszyscy bowiem od najmniejszego do  największego poznają Mnie, mówi Pan, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał».

Oto słowo Boże.


albo:


Hbr 10, 11-18

Udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Każdy kapłan Starego Testamentu staje codziennie do  wykonywania swej służby i wiele razy składa te same ofiary, które żadną miarą nie mogą zgładzić grzechów. Ten przeciwnie, złożywszy raz na  zawsze jedną ofiarę za grzechy, zasiadł po prawicy Boga, oczekując tylko, «aż nieprzyjaciele Jego staną się podnóżkiem pod Jego stopy». Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani.

Daje nam zaś świadectwo Duch Święty, skoro powiedział: «Takie jest przymierze, które zawrę z nimi po owych dniach, mówi Pan: Nadam prawa moje w ich sercach, także w myśli ich je wypiszę. A na ich grzechy oraz ich nieprawości więcej już nie wspomnę».

Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam już więcej nie zachodzi potrzeba ofiary za grzechy.

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY

Ps 110 (109), 1bcde. 2-3 (R.: por. 4b)

Refren: Jesteś kapłanem, tak jak Melchizedek.

Rzekł Pan do Pana mego: *
«Siądź po mojej prawicy,
aż uczynię Twych wrogów *
podnóżkiem stóp Twoich».

Refren.

Pan rozciągnie moc Twego berła z Syjonu: *
«Panuj wśród swych nieprzyjaciół!
Przy Tobie panowanie w dniu Twego triumfu, †
w blasku świętości, *
z łona jutrzenki zrodziłem Cię jak rosę».

Refren.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Hbr 5, 8-9

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Chrystus, chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał.
A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA

Mk 14, 22-25

To jest Ciało moje. To jest moja Krew

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowywano Paschę, Jezus, gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje». Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, i pili z niego wszyscy. I  rzekł do nich: «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana. Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił napoju z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić będę go nowy w królestwie Bożym».

Oto słowo Pańskie.



Medytacja nad Słowem

Opis ustanowienia Eucharystii występuje w Nowym Testamencie w czterech miejscach: w Ewangeliach według św. Marka (14,22nn), Mateusza (26,26nn) i Łukasza (22,19nn) oraz – najstarszy – u Pawła w Pierwszym Liście do Koryntian (11,23nn). Teksty te reprezentują dwie tradycje: Pawłową, widoczną w 1Kor i w Łk (jest to inaczej tradycja antiocheńska – od Antiochii Syryjskiej) oraz Piotrową, przekazaną przez Marka, tłumacza św. Piotra z okresu jego pobytu i nauczania w Rzymie, i przejętą przez Mateusza (jest to tzw. tradycja palestyńska).

Tylko tradycja Piotrowa ma wezwanie: „bierzcie, (jedzcie)”, czyli zawiera wyraźny nakaz spożywania, co nadaje Eucharystii rys uczty (por. J 6: „kto spożywa…”).

Tradycja Piotrowa ma bardziej semicki charakter, np. krew Jezus ma być „za wielu” wylana, co interpretuje się zgodnie z duchem tekstu jako „za wszystkich”. Słowa te podkreślają wymiar powszechny, uniwersalny uczty eucharystycznej.

Krew ma być wylana „na odpuszczenie grzechów” (wg Mt), bo taki jest właśnie cel męki i śmierci Jezusa, jak o tym jasno powiedział swoim uczniom w dniu zmartwychwstania. Podobnie nauczał Paweł w Azji Mniejszej, że tylko w Jezusie mamy odpuszczenie grzechów.

Eucharystia gromadzi nas wokół Chrystusa (ma zatem wymiar chrystocentryczny) i buduje Kościół (ma więc też wymiar eklezjotwórczy). Nie ma wspólnoty Kościoła bez Eucharystii.

Stąd tak ważne są słowa z Listu do Hebrajczyków: „Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych, ale zachęcajmy się nawzajem…” (10,25).


ks. Wojciech Michniewicz
Blog autora: anaideia2.blogspot.com