PIERWSZE CZYTANIE

Dz 2, 1-11

Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.

Przebywali wtedy w Jeruzalem pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo  każdy słyszał, jak tamci przemawiali w jego własnym języku.

Pełni zdumienia i podziwu mówili: «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z  Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY
Ps 104 (103), 1ab i 24ac. 29b-30. 31 i 34 (R.: por. 30)

Refren: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię.
albo: Alleluja.

Błogosław, duszo moja, Pana, *
Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
Jak liczne są dzieła Twoje, Panie, *
ziemia jest pełna Twoich stworzeń.

Refren.

Kiedy odbierasz im oddech, marnieją *
i w proch się obracają.
Stwarzasz je, napełniając swym Duchem, *
i odnawiasz oblicze ziemi.

Refren.

Niech chwała Pana trwa na wieki, *
niech Pan się raduje z dzieł swoich.
Niech miła Mu będzie pieśń moja, *
będę radował się w Panu.

Refren.


DRUGIE CZYTANIE
1 Kor 12, 3b-7. 12-13

Duch Święty źródłem jedności chrześcijan

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: «Panem jest Jezus».

Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra.

Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a  wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to  niewolnicy, czy wolni. Wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem.

Oto słowo Boże.


SEKWENCJA

Przybądź, Duchu Święty,
Ześlij z nieba wzięty
Światła Twego strumień.

Przyjdź, Ojcze ubogich,
Przyjdź, Dawco łask drogich,
Przyjdź, Światłości sumień.

O, najmilszy z gości,
Słodka serc radości,
Słodkie orzeźwienie.

W pracy Tyś ochłodą,
W skwarze żywą wodą,
W płaczu utulenie.

Światłości najświętsza,
Serc wierzących wnętrza
Poddaj Twej potędze.

Bez Twojego tchnienia
Cóż jest wśród stworzenia?
Tylko cierń i nędze.

Obmyj, co nieświęte,
Oschłym wlej zachętę,
Ulecz serca ranę.

Nagnij, co jest harde,
Rozgrzej serca twarde,
Prowadź zabłąkane.

Daj Twoim wierzącym,
W Tobie ufającym,
Siedmiorakie dary.

Daj zasługę męstwa,
Daj wieniec zwycięstwa,
Daj szczęście bez miary.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Przyjdź, Duchu Święty, napełnij serca swoich wiernych
i zapal w nich ogień swojej miłości.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA
J 20, 19-23

Weźmijcie Ducha Świętego

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, choć drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im  ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana.

A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane».

Oto słowo Pańskie.



Medytacja nad Słowem

Dzisiaj, w dniu pięćdziesiątym, zamykającym okres paschalnej radości Kościoła ze zmartwychwstania Chrystusa (okres nazwany przez św. Atanazego jedną „wielką niedzielą”), Kościół raz jeszcze przypomina sobie spotkanie Jezusa w Wieczerniku z uczniami owego pamiętnego pierwszego dnia tygodnia.

Uczniowie, Galilejczycy, zamknęli się w wieczerniku ze strachu przed Judejczykami. Bali się bowiem, że mieszkańcy Jerozolimy postąpią z nimi tak samo, jak postąpili z Jezusem. I wtedy właśnie do nich, zalęknionych i drżących o swe życie, przychodzi mimo drzwi zamkniętych Jezus i przynosi im swój Boży pokój.

Daje im też swego Ducha. Jest to Duch posłania, misji, ale także Duch męstwa i odwagi, a przede wszystkim Duch przebaczenia i pojednania, Duch Sakramentu Pokuty.

Zmartwychwstały Bóg przynosi zagubionemu człowiekowi najpiękniejszy prezent, jaki posiada: dar pojednania z Bogiem, z drugim człowiekiem, z sobą samym, i ze światem stworzonym.

Jest to rzeczywiście początek „nowego stworzenia”.


ks. Wojciech Michniewicz
Blog autora: anaideia2.blogspot.com


Zamyślenia

Zmartwychwstanie Jezusa dopełniło dzieła odkupienia rodzaju ludzkiego. Syn Boży umierając na krzyżu za grzechy świata, a następnie zmartwychwstając trzeciego dnia przywrócił ludziom godność dzieci Bożych. Historia jednak nie zatrzymała się na tym wydarzeniu. Po zmartwychwstaniu rozpoczyna się «czas Kościoła». Wierzący muszą korzystać z owoców Zmartwychwstania. Jest to możliwe poprzez działanie Ducha Świętego. To dlatego Zesłanie Ducha Świętego pozostaje w bezpośrednim związku ze Zmartwychwstaniem. Duch Święty jest darem Jezusa Zmartwychwstałego dla Kościoła.
Dzisiejsze czytania pokazują rolę, jaką w Kościele odgrywa Trzecia Osoba Boska. Ewangelia ukazuje misyjny charakter Kościoła. Dobra Nowina musi być głoszona wszystkim narodom. Jezus zwraca się do uczniów: «Jak Ojciec mnie posłał, tak i Ja was posyłam».
Dzieło Zbawienia jest uniwersalne, dotyczy wszystkich, ale jednocześnie zawiera się w Nim pierwiastek czynny. Każdy uczeń musi czuć się posłanym. To jest jego misja, powołanie.
Uczniowie mają głosić Jezusa w Mocy Ducha. Mają urzeczywistniać obecność Zmartwychwstałego Pana między swoim ludem poprzez głoszenie Słowa, sprawowanie sakramentów.
Dar Ducha jest związany z obecnością Zmartwychwstałego we wspólnocie. Jezus «stoi pośrodku». On obdarowuje pokojem prawdziwym, ponieważ On sam jest pokojem.
Wylanie Ducha przynosi również kolejny skutek. Mówi o tym dzisiejsze pierwsze czytanie. Jest On darem dla Kościoła, a Jego działanie powoduje przywrócenie pierwotnej jedności. Symbolicznym znakiem tego jest wzajemne zrozumienie. To tutaj, gdzie «wszyscy razem byli zgromadzeni na tym samym miejscu» następuje zawiązanie wspólnoty, której podstawowym zadaniem będzie dążenie do jedności.
«Wydarzenie Pięćdziesiątnicy jasno wskazuje na fakt, że Kościół obejmuje rozliczne języki i różne kultury; w wierze mogą się one wzajemnie rozumieć i inspirować. Św. Łukasz chce oczywiście przekazać podstawową prawdę, a mianowicie, że Kościół już w chwili swych narodzin jest «katolicki», powszechny. Od początku mówi on wszystkimi językami, ponieważ Ewangelia, która została mu powierzona, jest przeznaczona dla wszystkich ludów, zgodnie z wolą i poleceniem zmartwychwstałego Chrystusa (por. Mt 28, 19). Kościół, który rodzi się w dniu Pięćdziesiątnicy, nie jest przede wszystkim wspólnotą lokalną – Kościołem jerozolimskim – lecz Kościołem powszechnym, mówiącym językami wszystkich narodów. Z niego narodzą się później wszystkie inne wspólnoty na całym świecie – Kościoły partykularne, które zawsze są urzeczywistnieniem jednego i jedynego Kościoła Chrystusowego. Dlatego Kościół katolicki nie jest federacją Kościołów, lecz jedyną rzeczywistością: pierwszeństwo ontologiczne przysługuje Kościołowi uniwersalnemu» (Benedykt XVI, Msza św. w uroczystość Zesłania Ducha Świętego – 11 V 2008).

ks. Tomasz Sulik