PIERWSZE CZYTANIE
So 2, 3; 3, 12-13

Szukajcie pokory

Czytanie z Księgi proroka Sofoniasza

Szukajcie Pana, wszyscy pokorni ziemi, którzy wypełniacie Jego nakazy; szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, może się ukryjecie w dzień gniewu Pańskiego.

Zostawię pośród ciebie lud pokorny i biedny, a szukać będą schronienia w imieniu Pana. Reszta Izraela nie będzie czynić nieprawości ani wypowiadać kłamstw. I nie znajdzie się w ich ustach zwodniczy język, gdy paść się będą i wylegiwać, a nie będzie nikogo, kto by ich przestraszył.

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY
Ps 146 (145), 6c-7. 8-9a. 9b-10 (R.: por. Mt 5, 3)

Refren: Ubodzy duchem mają wstęp do nieba.
albo: Alleluja.

Bóg wiary dochowuje na wieki, *
uciśnionym wymierza sprawiedliwość,
chlebem karmi głodnych, *
wypuszcza na wolność uwięzionych.

Refren.

Pan przywraca wzrok ociemniałym, *
Pan dźwiga poniżonych.
Pan kocha sprawiedliwych, *
Pan strzeże przybyszów.

Refren.

Ochrania sierotę i wdowę, *
lecz występnych kieruje na bezdroża.
Pan króluje na wieki, *
Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.

Refren.


DRUGIE CZYTANIE
1 Kor 1, 26-31

Bóg wybrał wzgardzonych

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu! Według oceny ludzkiej niewielu tam mędrców, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to, co  nieszlachetnie urodzone według świata oraz wzgardzone, i to, co w ogóle nie jest, wyróżnił Bóg, by to, co jest, unicestwić, tak by się żadne stworzenie nie chełpiło wobec Boga. Przez Niego bowiem jesteście w  Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i  sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem, aby jak to jest napisane, «w Panu się chlubił ten, kto się chlubi».

Oto słowo Boże.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Mt 5, 12a

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Cieszcie się i radujcie,
albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA
Mt 5, 1-12a

Błogosławieni ubodzy w duchu

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do  Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:
«Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».

Oto słowo Pańskie.



Medytacja nad Słowem

Usłyszane przed chwilą błogosławieństwa rozpoczynają tzw. Kazanie na Górze: pierwszą – spośród pięciu – przemowę Jezusa skierowaną do Jego uczniów na temat Królestwa niebieskiego. W redakcji Mateuszowej, nastawionej pierwotnie na odbiorców wywodzących się spośród Narodu Wybranego, było to wyraźne nawiązanie do pięciu pierwszych ksiąg Starego Testamentu, przypisywanych autorstwu Mojżesza. Chodziło o pokazanie, że Jezus jest jak Mojżesz, który dał narodowi Prawo. Jest nowym Mojżeszem, jest kimś więcej niż Mojżesz.

Liczba błogosławieństw – osiem – oznacza symbolicznie pełnię szczęścia Królestwa Niebieskiego (tak jak siódemka oznacza pełnię i doskonałość w wymiarze ziemskim). Można zatem wnioskować, iż ten, kto żyje błogosławieństwami, już teraz, na ziemi, czuje przedsmak szczęścia Królestwa Bożego.

O tym świadczy użyte w tekście oryginalnym greckie słowo makarioi, dosłownie: „szczęśliwi” (a nie: „błogosławieni”). Potwierdza to myśl, że właśnie teraz, w wymiarze trudnej i bolesnej rzeczywistości, chrześcijanin może doświadczać owego szczęścia Królestwa niebieskiego, jakkolwiek jest to jeszcze „szczęście przez łzy”.

Czy mogę się podpisać pod którymś z tych „błogosławieństw”?


ks. Wojciech Michniewicz
Blog autora: anaideia2.blogspot.com


Zamyślenia

Dzisiejsza Ewangelia przedstawia, jak wyglądało rozpoczęcie publicznego nauczania przez Jezusa. Kazanie na Górze to swego rodzaju aktualizacja Dekalogu. W centrum nauczania Jezusa jest Królestwo Boże. Mają w nim udział wszyscy, którzy słuchają nauczania Zbawiciela i na nie odpowiadają.
Już w pierwszym czytaniu prorok Sofoniasz zaznacza, że szansę na uniknięcie gniewu Pana mają ci, którzy szukają pokory i sprawiedliwości. Właśnie oni poprzez odstąpienie od czynienia nieprawości będą «szukać schronienia w imieniu Pana».
Człowiek dużo łatwiej może nawiązać łączność z Bogiem od momentu, kiedy objawił się On światu poprzez swojego Syna. Odtąd każdy może doświadczyć, że Bóg jest bardzo blisko.
Osiem Błogosławieństw, które otwierają szereg mów Jezusa, ma na celu wskazanie ludziom kroczącym za Nim – co mają czynić, w którą stronę zmierzać, aby być blisko Boga.
Jezus mówi, że Bóg jest obecny wszędzie tam, gdzie nie ma fałszu, tylko szczera wola obcowania z Nim. Każde błogosławieństwo określa drogę człowieka prawego, który chce być blisko Boga. Ubodzy w duchu, cisi, miłosierni, wprowadzający pokój, czystego serca… żyją w bezpośredniej bliskości Pana, ponieważ jest On wszędzie tam, gdzie są te wartości. Jest również z tymi wszystkimi, którzy doświadczają ucisku, niesprawiedliwości, którzy są prześladowani z powodu Jego imienia.
Życie według błogosławieństw, to recepta na prawdziwe szczęście. W świecie, który zdaje się często promować wartości sprzeczne z ewangelicznymi, chrześcijanin jest wezwany, aby pamiętać, gdzie przede wszystkim ma szukać Boga. Błogosławieństwa zawierają konkretne odniesienia do rzeczywistości, do konkretnych uwarunkowań życia ludzkiego. Jest to przesłanie, że Bóg jest żywy i prawdziwie obecny tam, gdzie jest człowiek i dzieli razem z nim jego życie.

ks. Tomasz Sulik