Czytania na dzień 21.12.2014

PIERWSZE CZYTANIE   (2 Sm 7,1-5.8b-12.14a.16)

Czytanie z Drugiej Księgi Samuela

Gdy król Dawid zamieszkał w swoim domu, a Pan poskromił wokoło wszystkich jego wrogów, rzekł król do proroka Natana: Spójrz, ja mieszkam w pałacu cedrowym, a Arka Boża mieszka w namiocie. Natan powiedział do króla: Uczyń wszystko, co zamierzasz w sercu, gdyż Pan jest z tobą. Lecz tej samej nocy Pan skierował do Natana następujące słowa: Idź i powiedz mojemu słudze, Dawidowi: To mówi Pan: Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie? A teraz przemówisz do sługi mojego, Dawida: To mówi Pan Zastępów: Zabrałem cię z pastwiska spośród owiec, abyś był władcą nad ludem moim, nad Izraelem. I byłem z tobą wszędzie, dokąd się udałeś, wytraciłem przed tobą wszystkich twoich nieprzyjaciół. Dam ci sławę największych ludzi na ziemi. Wyznaczę miejsce mojemu ludowi, Izraelowi, i osadzę go tam, i będzie mieszkał na swoim miejscu, a nie poruszy się więcej, a ludzie nikczemni nie będą go już uciskać jak dawniej. Od czasu kiedy ustanowiłem sędziów nad ludem moim izraelskim, obdarzyłem cię pokojem ze wszystkimi wrogami. Tobie też Pan zapowiedział, że ci zbuduje dom. Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obok swych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności, i utwierdzę jego królestwo. Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem, a jeżeli zawini, będę go karcił rózgą ludzi i ciosami synów ludzkich. Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki.

PSALM RESPONSORYJNY   (Ps 89, 2-5.27.29)

REFREN:   Na wieki będę sławił łaski Pana

Na wieki będę sławił łaski Pana,
moimi ustami będę głosił Twą wierność przez wszystkie pokolenia.
Albowiem powiedziałeś: „Na wieki ugruntowana jest łaska”,
utrwaliłeś swą wierność w niebiosach.

„Zawarłem przymierze z moim wybrańcem,
przysiągłem mojemu słudze Dawidowi:
Utrwalę twoje potomstwo na wieki
i tron twój umocnię na wszystkie pokolenia”.

On będzie wołał do Mnie: „Ty jesteś moim Ojcem,
moim Bogiem, opoką mego zbawienia”.
Na wieki zachowam dla niego łaskę
i trwałe będzie moje z nim przymierze.



DRUGIE CZYTANIE   (Rz 16,25-27)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Temu, który ma moc utwierdzić was

zgodnie z Ewangelią i moim głoszeniem
Jezusa Chrystusa,
zgodnie z objawioną tajemnicą,
dla dawnych wieków ukrytą,
teraz jednak ujawnioną,
a przez pisma prorockie na rozkaz odwiecznego Boga
wszystkim narodom obwieszczoną,
dla skłonienia ich do posłuszeństwa wierze,
Bogu, który jedynie jest mądry,
przez Jezusa Chrystusa,
niech będzie chwała na wieki wieków. Amen.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ    (Łk 1, 38)

Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa.


EWANGELIA   (Łk 1,26-38)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.



Medytacja nad Słowem

Scena Zwiastowania to oznajmienie woli Bożej człowiekowi. Bóg nie pyta o pozwolenie, nie kusi perspektywą świetlanej przyszłości, nie mami mirażem ludzkiej chwały. Po prostu przychodzi i stwierdza: poczniesz, porodzisz, nadasz imię.

Przekazuje zatem swoją wolę, ale też dodaje znamienne słowa: „nie bój się, przestań się lękać”.

Może Bóg nie jest demokratyczny i nie uwzględnia ludzkiej decyzji, może nie daje czasu do namysłu, ale wszystko to, co czyni, czyni z miłości do człowieka i ze względu na jego dobro. Jako wszechwiedzący i stojący ponad czasem Bóg wie dokładnie, co służy dobru człowieka, którego sam stworzył i powołał do wspólnoty ze sobą. Dlatego ponad całą sceną zwiastowania Bożej woli unosi się to ojcowskie: „nie bój się!”, skierowane do własnego dziecka: do Maryi i do każdego z nas.


ks. Wojciech Michniewicz
Blog autora: anaideia2.blogspot.com



ZAMYŚLENIA

Prawie w każdym naszym mieście jest pomnik poświęcony żołnierzom poległym w obronie ojczyzny, w bitwach obronnych albo też w walkach o wyzwolenie z rąk nieprzyjaciela. Wspominamy ich przy różnych okazjach, żyją w naszych w przekazach, opowieściach; poświęcili bowiem swoje życie w słusznej sprawie. Stąd też ta ludzka wdzięczność jest przekazywana z pokolenia na pokolenie.
Przy końcu Adwentu Kościół wspomina Tę, która uczestniczyła w dziele odkupienia świata. Przez swoje „niech mi się stanie” poświęciła swoje życie, wraz ze wszystkimi wyrzeczeniami i boleściami, by Syn wyzwolił ludzi z mocy Zła.
Pierwsze czytanie liturgii dzisiejszej niedzieli opowiada o staraniach króla Dawida, by przygotować Arce Bożej godne mieszkanie. Nie dane mu jednak będzie wybudować świątynię. „Jeżeli Pan domu nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą” (Psalm 127). Dokona tego dopiero jego syn Salomon. Dawid natomiast otrzyma Bożą obietnicę, że z jego potomstwa wyjdzie Ten, który jest Synem Bożym. Ta zapowiedź znajdzie swoje spełnienie w tajemnicy Wcielenia, opisanej w scenie Zwiastowania.
Niewiele dni dzieli nas od Bożego Narodzenia. Spełniają się starotestamentalne proroctwa. U kresu tej drogi Ona, Matka Pana.
To właśnie o Niej pięknie pisał Dante Alighieri:
„Dziewico Matko, Córo swego Syna,
Korna, a w takiej u aniołów cenie,
Ostojo, w której pokój się poczyna;
Ty uzacniłaś ludzkie przyrodzenie,
Tak że Stworzyciel, zszedłszy z majestatu,
Nie wzgardził wmieszać się między stworzenie.
W Twym łonie miłość zapłonęła światu,
A nią rozgrzany i wiecznym pokojem
Obronny wyrósł pąk cudnego kwiatu.”
(Boska Komedia,
przekład: Edward Porębowicz).

ks. Tadeusz Golecki


MASS-MEDIA
POD TWOJĄ OBRONĘ
RADIO I
DROGI MIŁOSIERDZI
KSIĘGARNIA ŚW. JERZEGO