PIERWSZE CZYTANIE

Dz 1, 1-11

Uniósł się w ich obecności w górę

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co  Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia apostołom, których sobie wybrał przez Ducha Świętego, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że  żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.

A podczas wspólnego posiłku przykazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca:

«Słyszeliście o niej ode Mnie – mówił – Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym».

Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?» Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w  Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».

Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i  obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy jeszcze wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY

Ps 47 (46), 2-3. 6-7. 8-9 (R.: por. 6)

Refren: Pan wśród radości wstępuje do nieba.
albo: Alleluja.

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, *
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan Najwyższy i straszliwy, *
jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Refren.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, *
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, *
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Refren.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, *
hymn zaśpiewajcie!
Bóg króluje nad narodami, *
Bóg zasiada na swym świętym tronie.

Refren.


DRUGIE CZYTANIE

Ef 1, 17-23

Bóg posadził Chrystusa po swojej prawicy

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:
Bóg Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, niech da wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego. Niech da wam światłe oczy serca, byście wiedzieli, czym jest nadzieja, do której On  wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przeogromna Jego moc względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i  posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem, wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym.

I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.

Oto słowo Boże.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Mt 28, 19a. 20b

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Idźcie i nauczajcie wszystkie narody.
Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA

Mt 28, 16-20

Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami:

«Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».

Oto słowo Pańskie.



Medytacja nad Słowem

Wszystko w Galilei się zaczęło, wszystko też w Galilei się kończy. Odtąd Galilea jest wszędzie tam, gdzie głosi się dobrą nowinę o Jezusie zmartwychwstałym. Tak przynajmniej jest w teologii zapoczątkowanej w Ewangelii wg św. Marka, a kontynuowanej u Mateusza.

Natomiast Łukasz widzi te sprawy inaczej: u niego Jezus wstępuje do nieba z Góry Oliwnej koło Jerozolimy. Skąd ta różnica? Ponieważ w teologii Łukaszowej historia Jezusa kończy się Jego wniebowstąpieniem w Jerozolimie i tu, wraz ze zstąpieniem Ducha Świętego, zaczyna się też historia Kościoła, przedstawiona dalej w Dziejach Apostolskich.

Cel teologiczny zatem, który przyświeca poszczególnym Ewangelistom, wpływa na sposób ukazania zarówno postaci Jezusa, jak i faktów historycznych z Nim związanych. Inaczej mówiąc, Ewangeliści wydobywają, eksponują, a niekiedy i przekształcają z historii Jezusa te wydarzenia, które lepiej ilustrują ich założenia teologiczne.

Wróćmy jednak do Ewangelii Mateuszowej. Chociaż niektórzy uczniowie wydają się nadal wątpić w realność postaci Jezusa, to jednak – pomijając ich niepewności – Jezus wzywa wszystkich do tego, by szli i „czynili uczniów” spośród wszystkich narodów ziemi. „Czynić uczniów” to jest coś więcej, niż tylko nauczać. To sprawić, że ktoś widzi w Jezusie swego Mistrza i Przewodnika, i wiąże się z Nim na dobre i na złe.

Bo tylko Jemu jest dana wszelka władza na niebie i na ziemi, i tylko On jest z nami po wszystkie dni aż do skończenia świata, i tylko w imieniu Boga w Trzech Osobach Jedynego jest ratunek dla nas, którzy jesteśmy blisko, i dla tych, którzy są jeszcze daleko.


ks. Wojciech Michniewicz
Blog autora: anaideia2.blogspot.com


Zamyślenia

Dzisiejsza Uroczystość wskazuje na rozpoczęcie nowych czasów dla Kościoła. Jezus Zmartwychwstały jest cały czas obecny, ale już nie w taki sposób, w jaki zapamiętali Go uczniowie.
Dzisiejsze pierwsze czytanie z Dziejów Apostolskich przytacza relację z Wniebowstąpienia Jezusa. Święty Łukasz opisuje ostatnie chwile Apostołów z Jezusem, kiedy mogli jeszcze Go zobaczyć i rozmawiać z Nim. Kiedy obłok otoczył Jezusa, uczniowie odprowadzali Go wzrokiem jak wstępował do nieba. Ta postawa wpatrywania się w niebo wskazuje, że od teraz właśnie tak mają się zachowywać uczniowie Jezusa wszystkich czasów. Niebo to kierunek, ku któremu się zdąża. „A więc wpatrywali się w niebo, bo odprowadzali wzrokiem unoszącego się w górę Jezusa Chrystusa, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego. Nie wiadomo, czy wówczas zdawali sobie sprawę z tego, że właśnie otwierał się przed nimi najwspanialszy, nieskończony horyzont, ostateczny cel ziemskiego pielgrzymowania człowieka. Być może zrozumieli to dopiero wtedy, gdy zostali oświeceni przez Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy. Dla nas jednak to wydarzenie sprzed dwóch tysięcy lat jest czytelne. Jesteśmy wezwani, by stojąc na ziemi, wpatrywać się w niebo – kierować uwagę, myśl i serce w stronę niepojętej tajemnicy Boga. By patrzeć w kierunku rzeczywistości Bożej, do której od stworzenia powołany jest człowiek. W niej kryje się ostateczny sens naszego życia” (Benedykt XVI, Homilia wygłoszona na krakowskich Błoniach 28.05.2008).
Dzisiejsza Ewangelia opowiada o ukazaniu się Zmartwychwstałego grupie Jedenastu, w Galilei. Podczas gdy ziemska działalność Jezusa zbliża się ku końcowi, rozpoczyna się misja apostołów. Nie bez znaczenia jest też miejsce.
Galilea, zwana też „Galileą pogan” jest wymieniana już w Starym Testamencie, jako miejsce, gdzie krzyżowały się różne kultury, zwyczaje i religie. To właśnie w Galilei bierze początek misja Jezusa. Po swoim Zmartwychwstaniu zaś, Jezus mówi spotkanym kobietom, aby powiedziały Apostołom, że mają udać się właśnie do Galilei.
Miejsce to jest zatem szczególne, ze względu na charakter misji Kościoła. Zbawienie nie ogranicza się tylko do jednej religii, czy kultury. Ma ono charakter uniwersalny.
W grupie Jedenastu uwielbienie Jezusa oraz wątpliwości przeplatają się ze sobą. Jezus zbliża się do nich i umacnia ich wiarę. Posyła ich również, aby nauczali wszystkie narody.
Fundamentalne miejsce w nauczaniu Apostołów zajmuje Chrzest, ponieważ wszczepia w rzeczywistość Boga – Ojca, Syna i Ducha Świętego. Powoduje, że dla ucznia Chrystusa wieczność zaczyna się już na ziemi, ponieważ w sposób szczególny są oni zanurzeni w Bogu.
Jezus Zmartwychwstały, który wstępuje do nieba nie oddala się od rzeczywistości ziemskiej. Dzięki Wniebowstąpieniu jest ona złączona z rzeczywistością nieba. Wydarzenie to pokazuje kierunek, w którym ma podążać każdy uczeń Jezusa. Pokazuje też, że jedynym łącznikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi jest właśnie On – Chrystus.
Jezus na zawsze pozostanie Ludowi Bożemu towarzyszem w wędrówce do szczęśliwości wiecznej: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata”.

ks. Tomasz Sulik