Tegoroczne pielgrzymowanie przebiegało w atmosferze modlitwy, śpiewu i wzajemnej życzliwości. Pątnicy wysłuchali także konferencji poświęconej chrześcijańskiemu powołaniu do bycia uczniem i misjonarzem Chrystusa. Sprzyjająca pogoda oraz licząca około 15 kilometrów trasa sprawiły, że pielgrzymi w pogodnej atmosferze dotarli do celu.
Zwieńczeniem pielgrzymki była Eucharystia sprawowana przed łaskami słynącym wizerunkiem Matki Bożej Juchnowieckiej. Uczestnicy powierzali Bogu, za wstawiennictwem Maryi, swoje dziękczynienia i prośby, zawierzając Jej opiece siebie, swoje rodziny i najbliższych.
Przewodnią intencją tegorocznej pielgrzymki było dziękczynienie za 30 lat wspólnego pielgrzymowania do Juchnowca. Pątnikom towarzyszyło również hasło aktualnego roku duszpasterskiego Kościoła w Polsce: „Uczniowie i misjonarze”.
Do tych słów nawiązał w swojej konferencji bp Henryk Ciereszko, który poprowadził pielgrzymów do swojej rodzinnej parafii. Zachęcał uczestników, aby spojrzeli na własne życie z perspektywy wiary i zapytali siebie, w jaki sposób odnajdują się we współczesnym świecie jako chrześcijanie i uczniowie Chrystusa.
Biskup przypomniał, że każdy wierzący jest zaproszony, aby pozostawać w szkole Jezusa, pogłębiać swoją wiarę i umacniać więź z Nim poprzez otwieranie się na Ewangelię, modlitwę oraz uczestnictwo w niedzielnej i świątecznej Eucharystii. Z postawy autentycznego ucznia rodzi się pragnienie bycia apostołem i misjonarzem Chrystusa. Dokonuje się to przez głoszone słowo, życzliwość wobec innych oraz świadectwo życia zgodnego z Ewangelią.
Myśl tę bp Ciereszko kontynuował podczas homilii w juchnowieckim sanktuarium. Nawiązując do refrenu psalmu: „Idźmy z radością na spotkanie Pana”, podkreślił, że całe życie ucznia Chrystusa jest pielgrzymowaniem ku Bogu. Przypomina o tym również każda piesza pielgrzymka, w tym doroczna droga do sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin.
Odwołując się do Ewangelii o nawiedzeniu św. Elżbiety przez Maryję, biskup zachęcał do naśladowania Matki Bożej w niesieniu innym Dobrej Nowiny oraz w gotowości do służby. W ten sposób chrześcijanin odpowiada na wezwanie Jezusa i staje się Jego misjonarzem w codziennym życiu.
Do głównej grupy, która wyruszyła z archikatedry białostockiej, dołączali pielgrzymi z parafii położonych na trasie: św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Kleosinie oraz św. Jana Pawła II w Ignatkach-Osiedlu. Od kilku lat do sanktuarium przybywa także oddzielna grupa z parafii w Turośni Kościelnej, a w tym roku dołączyli również wierni z parafii w Zabłudowie.
Tradycją parafii juchnowieckiej jest ponadto piesze pielgrzymowanie mieszkańców poszczególnych miejscowości należących do parafii. Wierni docierają do swojej świątyni, aby wraz z pielgrzymami przybyłymi z Białegostoku i innych miejscowości modlić się przed wizerunkiem Matki Bożej Juchnowieckiej.
Piesze pielgrzymowanie z archikatedry białostockiej do diecezjalnego sanktuarium w Juchnowcu zostało zainaugurowane w 1997 r., w związku z obchodami 450-lecia miejscowej parafii. Od tamtej pory wierni każdego roku, w pierwszą sobotę lipca, przemierzają liczący około 15 kilometrów szlak.
Ponieważ celem pielgrzymki jest sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin, zaproszenie do udziału kierowane jest w sposób szczególny do małżeństw i rodzin. W pielgrzymce uczestniczą rodzice z małymi dziećmi, a także obecni i byli parafianie juchnowieccy, którzy dziś mieszkają w Białymstoku. Każdego roku w drogę wyrusza ponad 500 osób. Podobnie było również podczas jubileuszowej, trzydziestej pielgrzymki.
Sanktuarium w Juchnowcu jest jednym z dziewięciu sanktuariów metropolii białostockiej. Obraz Matki Bożej Królowej Rodzin odbiera w tym miejscu cześć od ponad 460 lat. W każdą sobotę w świątyni odmawiana jest nowenna do Matki Bożej Królowej Rodzin, natomiast w pierwszą niedzielę lipca do Juchnowca przybywają wierni, aby wraz ze swoimi rodzinami oddać się pod opiekę Maryi.
Obecna świątynia została wzniesiona w XVIII w. w miejscu wcześniejszego, drewnianego kościoła pochodzącego z XVI stulecia. Już w pierwszej świątyni czczono namalowaną na desce ikonę Matki Bożej, ozdobioną złoto-srebrną sukienką. Wizerunek zasłynął licznymi łaskami, a w XVII w. Juchnowiec należał do najbardziej znanych sanktuariów archidiecezji wileńskiej, obok Ostrej Bramy, Różanegostoku i kościoła św. Michała w Wilnie.
